Nie tylko AIDS

 Nie tylko AIDS.

1.    Historia rozwoju AIDS i pochodzenie choroby.
Na początku lat 80 tych XX wieku ludzkość stanęła przed nowym problemem - nieznaną dotąd chorobą, która w szybkim tempie zaczęła rozprzestrzeniać się po świecie. Choroba ta nazwana AIDS stała się symbolem bezradności medycyny schyłku XX wieku. Choć przyczynę wywołującą poznano dość szybko (a tym samym możliwość jej zapobiegania), choroba ta jest wciąż nieuleczalna i śmiertelna. AIDS jest to choroba powstała w skutek spadku odporności organizmu. Nazwa pochodzi od angielskich słów: Acquired Immune Deficiency Syndrom (zespół nabytego upośledzenia odporności).
Początki AIDS nie są dokładnie poznane. Pierwsze przypadki tej choroby opisano w 1981r. w Stanach Zjednoczonych u homoseksualistów. Kiedy ustalono jej kliniczny obraz okazało się, ze wcześniejsze opisy podobnych schorzeń pochodzą z lat 60 i 70 z terenu Afryki Środkowej? Do polowy lat 80 najintensywniejszy rozwój AIDS zanotowano w Stanach Zjednoczonych wśród mężczyzn o orientacji homoseksualnej i biseksualnej oraz wśród narkomanów przyjmujących . dożylnie środki psychoaktywne.
Niemal równocześnie objawy tej choroby stwierdzono również u mieszkańców w większości krajów Europy Zachodniej. Najwięcej zachorowań rejestrowano we Francji, RFN i Wielkiej Brytanii. Według danych UNAIDS (Program Narodów Zjednoczonych ds. AIDS) do dnia 1 grudnia 1996r. na świecie szacuje się, ze jest ok. 8,4 mln zachorowań na AIDS i 29,1 mln zakażeń HIV, w tym 2 min 600 tys. dzieci. W Europie najwięcej zachorowań odnotowano we Francji, Hiszpanii i we Włoszech.
Czynnikiem wywołującym AIDS jest wirus nazwany HIV (human immuno deficiency virus, czyli ludzki wirus upośledzenia odporności). Nazwę HIV ustalono w 1986r.
Wiele zagadnień dotyczących AIDS pozostaje wciąż niewyjaśnionych, zwłaszcza, że udowodniono, ze wirus wywołujący chorobę dotarł juz do naszego kraju. W Polsce do końca 1985r. nie stwierdzono takich zachorowań, można się jednak, wobec licznych kontaktów międzynarodowych spodziewać. AIDS ma wielomiesięczny okres wylęgania i w przeważającej liczbie przypadków kończy się śmiercią wśród objawów wyniszczenia, w ciągu kilku lub kilkunastu miesięcy, niekiedy paru lat.
2.    Charakterystyka wirusa HIV.
Wirus HIV należy do poznanej stosunkowo niedawno grupy retrowirusów. Po wniknięciu do organizmu człowieka, HIV łączy się z komórkami, które posiadają na swej powierzchni specjalne białka, wychwytujące wirusa, tzw. receptory. Dzięki nim wirus może przeniknąć do wnętrza komórki. Są one jak gdyby "drzwiami" do komórki. Zakażeniu HIV ulegają tylko te komórki! które mają odpowiedni receptor, (tzw. receptor CD4). Najwięcej takich receptorów posiadają na swojej powierzchni limfocyty T, należące do "centrum zarządzania" systemu immunologicznego człowieka. Jak wykazano ostatnio do wniknięcia wirusa do komórek4..potrzebne są jeszcze tzw. koreceptory, których produkcja może być niedostateczna u niektórych osób w związku z zaburzeniami genetycznymi? Tłumaczyłoby to fakt, że są osoby, które nie zarażają się wirusem HIV lub wirus namnaża się w ich organizmach bardzo słabo.
Po wniknięciu do organizmu wirus namnaża się bardzo intensywnie. Jego znaczna ilość jest niszczona przez układ odpornościowy. Z drugiej strony komórki tego układu są niszczone przez HIV. W konsekwencji przewagi intensywności, namnażania się wirusa nad zdolnością odbudowywania komórek układu odpornościowego ustrój przegrywa walkę z zakażeniem. Trwa to jednak wiele lat. W tym czasie osoba zakażona nie prezentuje żadnych objawów chorobowych - jest to zakażenie bezobjawowe, czyli tzw. latente następstwie zmniejszania się liczby limfocytów w organizmie postępują zaburzenia odporności, w rezultacie u chorych rozwija się AIDS. Ponadto HIV charakteryzuje się dużą zmiennością. Umożliwia mu to ucieczkę przed immunologicznymi mechanizmami obronnymi ustroju. Jest to również przyczyną wielkich trudności w pracach nad szczepionką.
3.    Zespół objawów infekcji HIV.
Od momentu zakażenia wirusem HIV do powstania pełnoobjawowego AIDS mija, co najmniej kilkanaście miesięcy, a najczęściej kilka lat.
Historia naturalna rozwoju AIDS obejmuje następujące etapy:
Ø     Przedostanie się wirusa HIV do krwiobiegu;
Ø     Okres inkubacji ( 4-6 tygodni);
Ø     0kres ostrych objawów zakażenia - dotyczy od 40 do (nawet) 80°A> wszystkich zakażonych osób. W 2 -4 tygodni po zakażeniu występują objawy podobne do grypy, (gorączka, ogólne rozbicie! bóle mięśni i stawów),.z powiększeniem węzłów chłonnych, czasem wysypkami na skórze i ze zmianami na śluzówce jamy ustnej. Zaburzenia te mijają samoistnie. U osób, u których wystąpi ostra choroba retrowirusowa zakażenie rozwija się szybciej. Niemniej powyższe objawy są niespecyficzne i rzadko są podstawą rozpoznania zakażenia.
Ø     0kres utajenia (bezobjawowego lub skąpoobjawowego nosicielstwa HIV), trwający od kilku miesięcy do kilku lat. W przypadku dzieci może być on nieco krótszy;
Ø     0kres objawów klinicznych - najczęściej polegają one na uogólnionej limfodenopatii, tj. uogólnionym powiększeniu węzłów chłonnych. W okresie tym zdarzają się choroby, które mogą również występować u osób niezakażonych H IV, jednak ich przebieg jest cięższy lub długotrwały (np. półpasiec uogólniony, grzybica jamy ustnej). Zaburzenia te nazywano dawniej zespołem związanym z AIDS.
Ø     Pełnoobjawowy AIDS, do którego typowych objawów należą: infekcje oportunistyczne (np. pneumocystozowe zapalenie płuc, grzybica przełyku), oraz nowotwory (np. mięsak Kaposi,ego, chłoniaki mózgu). Wiele chorych na AIDS cierpi także na różnorodne zaburzenia neurologiczne (apatie, zaniki pamięci i postępujące otępienie umysłowe) spowodowane niszczeniem przez wirus HIV komórek mózgu;
 
Osoby zakażone HIV, nawet, jeśli nie prezentują żadnych objawów chorobowych, mogą zakazić następne osoby. Zgodnie z aktualnymi danymi tylko niewielki odsetek zakażonych (2-5%) być może nigdy nie rozwinie AIDS - są to osoby z tzw. niepostępującym zakażeniem HIV.
4.    Różnica między HIV i AIDS.
HIV to skrót angielskiej nazwy Human Immunodeficiency Virus, czyli wirus powodujący upośledzenie ludzkiego systemu odpornościowego (immunologicznego).
Human (ludzki) - oznacza, że wirus ten atakuje ludzi, a nie zwierzęta, rośliny lub owady.
Immuno - oznacza system odpornościowy, czyli organy i komórki, które zwalczają choroby i infekcje.
Deficiency - oznacza chorobę, załamanie lub brak czegoś, zatem immunodeficiency to upośledzenie systemu odpornościowego, który nie funkcjonuje należycie i nie jest w stanie zwalczać chorób i infekcji.
Virus (wirus) to niezwykle mały zarazek, powodujący choroby. Niektóre wirusy, na przykład H IV, mogą przeniknąć do komórek ludzkiego ciała i uniemożliwić im właściwe działanie.
HIV to wirus, który może przenosić się z jednej osoby na drugą w pewien szczególny sposób i który u zarażonej osoby powoduje zniszczenie systemu odpornościowego. HIV to wirus powodujący AIDS.
AIDS - to skrót angielskiej nazwy Acquired Immunodeficiency Syndrom, czyli zespół nabytego upośledzenia odporności.
Acquired (nabyty) oznacza, że nie jest to choroba wrodzona, lecz rozwija się wskutek zarażenia wirusem.
Immunodeficiency (upośledzenie odporności) oznacza, że system odpornościowy organizmu został uszkodzony lub zniszczony i nie wypełnia należycie swoich funkcji.
Syndrom (zespół) oznacza kombinację fizycznych objawów.
Przebieg AIDS możemy porównać do wojny. Pewne cząstki krwi pełnią w ludzkim organizmie rolę armii i mają za zadanie walkę z chorobami. Żołnierzami systemu odpornościowego są białe krwinki. Białe krwinki atakują bakterie, wirusy i inne obce czynniki, które czasami
przedostają się do ludzkiego ciała. Normalnie krwinki białe potrafią zwalczyć agresorów i zapobiec chorobie. HIV, przedostając się do ciała, atakuje właśnie białe krwinki. Mnożąc się, zabija ich coraz więcej i niszczy system obronny organizmu.
Wtedy człowiek może łatwo ulec chorobie, która jest zupełnie niegroźna dla ludzi zdrowych. Takie niebezpieczne choroby to najczęściej zapalenie płuc, choroby wywołane grzybami i inne zakażenia. Gdy człowiek zarażony HIV zaczyna ulegać chorobom, lekarze mówią że ma AIDS, ( Dlatego mówi się, z AIDS to "zespół", a nie choroba). Ludzie nie umierają na AIDS. Umierają, dlatego, że wirus pozbawia ich ciała sił do walki z chorobami.
Ø      HIV to wirus powodujący AIDS
Ø     Nie możesz "złapać" AIDS, ale możesz zarazić się HIV, czyli wirusem powodującym AIDS
Ø     Jeśli jesteś zarażony HIV, nie oznacza to, że od razu masz AIDS. Jednak w większości przypadków ludzie zarażeni HIV wcześniej czy później wykazują objawy AIDS.
5.    Sposoby zakażenia się HIV.
HIV jedna z chorób przekazywanych płciowo. Możesz zarazić się HIV uprawiając seks bez zabezpieczenia z osobą już zarażoną. Możesz zarazić się również wskutek kontaktu z krwią osoby zarażonej. HIV atakuje białe krwinki, które znajdują się w dwóch płynach: krwi i spermie (płyn, w którym żyją plemniki i białe krwinki). Duże ilości białych krwinek zarażonych HIV można znaleźć również w wydzielinach pochwy (również w krwi menstruacyjnej) oraz w mleku kobiet zarażonych HIV.
HIV rozprzestrzenia się, gdy krew, sperma lub płyn z pochwy osoby zarażonej przedostaną się do krwi drugiej osoby.
Może się to stać na cztery różne sposoby:
MOŻESZ ZARAZIĆ SIĘ HIV UPRAWIAJĄC Z OSOBĄ ZARAŻONĄ SEKS BEZ ZABEZPIECZENIA.
Uprawiając seks bez zabezpieczenia z licznymi partnerami lub partnerkami bardziej ryzykujesz, że spotkasz osobę zarażoną. Aby zarazić się HIV może wystarczyć jeden stosunek seksualny bez zabezpieczenia z osobą zarażoną. HIV rozprzestrzenia się w trakcie stosunków seksualnych bez zabezpieczenia, niezależnie od tego, czy partnerami są mężczyzna i kobieta, dwaj mężczyźni czy dwie kobiety.
MOŻESZ ZARAZIĆ SIĘ UŻYWAJĄC TEJ SAMEJ, CO OSOBA ZARAŻONA IGŁY LUB STRZYKAWKI.
Ludzie zażywają narkotyki na wiele sposobów. Szczególnie niebezpieczne jest wstrzykiwanie sobie narkotyków dożylnie -to znaczy wprost do żyły, lub podskórnie. Jedną z najpewniejszych metod zarażenia się HIV jest korzystanie z tej samej igły lub strzykawki, co osoba już zarażona wirusem. Po tym, jak osoba zarażona zrobiła sobie zastrzyk, w igle i strzykawce pozostaje kropla zarażonej krwi. Jeśli korzystasz z tej samej igły lub strzykawki, w rzeczywistości po prostu wstrzykujesz sobie zarażoną krew. Wystarczy jedna kropla zarażonej krwi, aby zarazić się HIV.
Niektórzy narkomani robiąc zastrzyk, po wstrzyknięciu dawki do żyły, wciągają krew do strzykawki i wstrzykują ją ponownie, aby wykorzystać w ten sposób każdą drobinę narkotyku. Takie postępowanie zwiększa szansę zarażenia się HIV i przekazania go innym. Korzystanie ze wspólnych igieł, strzykawek, pojemników i innych urządzeń przy zastrzykach podskórnych jest równie niebezpieczne jak przy dożylnych. Na dokładkę wzrasta wtedy szansa na infekcję i wrzód w miejscu zastrzyku. Możesz zarazić się HIV również wtedy, jeśli korzystasz ze wspólnych pojemników na narkotyki, urządzeń do ich podgrzewania, pipet, waty i wody do płukania strzykawek. Zażywanie narkotyków i picie alkoholu także zwiększają groźbę zarażenia. Pod ich wpływem tracisz zdolność właściwej oceny swego zachowania.
Mało prawdopodobne, ale możliwe jest zarażenie się HIV przy przekłuwaniu uszu ktoś zarażony HIV. Możesz zarazić się HIV w trakcie rytuału "wymiany krwi", (gdy dwie osoby stykają skaleczone palce, co zdarza się niekiedy przy przyjmowaniu nowych członków do pewnych gangów). Możesz również zarazić się, jeśli ktoś, robiąc ci tatuaż, korzystał z tej samej igły lub innego narzędzia, co przy tatuowaniu osoby zarażonej.
MOŻESZ ZARAZIĆ SIĘ W TRAKCIE TRANSFUZJI KRWI OD OSOBY ZARAŻONEJ HIV.
W trakcie transfuzji otrzymujesz krew lub pewne jej składniki pobrane od kogoś innego. Przed 1985r. sporo osób, które miały transfuzję zaraziło się HIV, ponieważ otrzymały krew od osób zarażonych. W 1985r. opracowany został specjalny test pozwalający stwierdzić obecność przeciwciał H IV w pobranej krwi. Od tej pory krew pobierana w celu transfuzji jest zawsze poddawana badaniu na obecność przeciwciał HIV.
Dzięki temu badaniu ryzyko zarażenia się HIV wskutek transfuzji
jest bardzo małe. Mimo to zarażenie się HIV wskutek transfuzji krwi lub przeszczepu jakiegoś organu nie jest całkowicie wykluczone. Nie możesz zarazić się HIV ofiarowując krew, ponieważ do każdego zabiegu używane są nowe strzykawki i igły, które natychmiast potem zostają zniszczone, tak, aby nikt nie mógł ich użyć ponownie.
KOBIETA CIĘŻARNA, ZARAŻONA HIV MOŻE ZARAZIĆ WIRUSEM SWE DZIECKO PRZED LUB PO JEGO URODZENIU.
Płód (nienarodzone dziecko) otrzymuje pokarm od swej matki za pośrednictwem łożyska i pępowiny, czyli wiązki naczyń krwionośnych łączących matkę z dzieckiem. Jeżeli kobieta ciężarna jest zarażona H IV, może zarazić nim dziecko w trakcie ciąży lub podczas porodu. W ten sposób dziecko może urodzić się już zarażone HIV.
Zdarza się również, choć znacznie rzadziej, że zarażona matka
przekazuje wirusa dziecku karmiąc je piersią, ponieważ HIV występuje także w mleku z piersi. Szczególnie trudna jest sytuacja dzieci, których matki, zarażone HIV, w trakcie ciąży brały regularnie narkotyki. Takie dzieci cierpią na ten sam nałóg, co ich matki. Od samego początku takie dzieci muszą walczyć z dwoma ciosami losu - nałogiem i infekcją HIV. Zarażone niemowlęta i dzieci na ogół chorują na AIDS. Wyniki testu na obecność przeciwciał HIV u pozostałych dzieci są dodatnie, ponieważ przeciwciała HIV matki przedostały się do embrionu poprzez łożysko.
Jeśli jednak do organizmu dziecka nie przedostał się wirus, to przeciwciała HIV pochodzące od matki znikają po upływie około półtora roku. Wtedy wynik testu na obecność przeciwciał HIV jest negatywny. Dzieci te nie są zarażone i mogą się normalnie rozwijać i rosnąć.
 
Inne możliwości zarażenia się wirusem HIV:
a.     Zakażenie się wirusem HIV w zakładach fryzjerskich kosmetycznych.
Niebezpieczeństwo zakażenia tym wirusem w zakładzie fryzjerskim lub kosmetycznym istnieje, aczkolwiek jest ono niewielkie. Niemniej jednak każdy właściciel i kierownik zakładu, a także każdy pracownik wykonujący usługi, ma obowiązek zachować wszelkie konieczne środki ostrożności. Jest to istotne dla bezpieczeństwa zarówno personelu, jak i klientów.
Niebezpieczeństwo zakażenia się w czasie pracy lub przeniesienia zakażenia na klienta istnieje tylko wówczas, gdy dojdzie do bezpośredniego kontaktu krwi osoby zakażonej z uszkodzoną skórą lub błoną śluzową osoby zdrowej (np. skaleczenie, zmiany chorobowe). Należy pamięta, że każdy klient zakładu i pracownik może mieć na swojej skórze mikrourazy, które mogą okazać się wrotami do zakażenia.
Do zakażenia może dojść również podczas używania niezdezynfekowanych lub nieprawidłowo zdezynfekowanych i
niesterylnych narzędzi, np. nożyczek, cążek, igieł, grzebieni i szczotek oraz wszystkich przyrządów fryzjerskich i kosmetycznych, które mogą spowodować uszkodzenie skóry.
b.     Wizyta u lekarza, dentysty, pobyt w szpitalu.
Brak zagrożenia przy przestrzeganiu podstawowych zasad higieny. W Polsce krew jest bardzo dokładnie sprawdzona i od paru lat nie stwierdzono przypadku zakażenia w wyniku transfuzji.
c.     Ukąszenia komarów.
Nie ma ryzyka. Udowodniono, że sposób, w jaki komary przekłuwają skórę i wysysają krew ludzi, uniemożliwia zakażenie.
d.     Stosunek płciowy odbytniczy.
Bardzo duże ryzyko. Zrezygnować z tej formy współżycia. Używać prezerwatywy razem z dostateczną ilością środka nawilżającego beztłuszczowego.
e.     Dotykanie ustami narządów płciowych.
Ryzyko istnieje. Mężczyzna powinien używać prezerwatywy, jeśli miałoby dojść do wytrysku w ustach drugiej osoby.
f.       Skaleczenie przedmiotem zabrudzonym świeżą krwią.
Ryzyko istnieje. Nie pożyczać swojej i nie brać cudzej szczoteczki do zębów, maszynki (żyletki) do golenia.
g.     Całowanie się.
Nie stwierdzono żadnego przypadku zakażenia w ten sposób.
h.     Dotykanie.
W przypadku podawania ręki, głaskanie, pieszczenie nie ma żadnego ryzyka.
i.       Życie w rodzinie życie w społeczeństwie.
Mieszkanie i obcowanie z osobą zakażoną HIV i chorą na AIDS nie stwarza zagrożenia.
 
j.       Przebywanie przy kimś kichającym lub kaszlącym.
 Nie ma ryzyka.
k.    Jedzenie w stołówkach, barach, restauracjach.
Nie ma ryzyka.
l.       Korzystanie z ubikacji publicznych, basenów kąpielowych, sauny, pralni.
Nie ma ryzyka.
Zapobieganie zakażeniom wirusem HIV w zakładach fryzjerskich i kosmetycznych:
W zakładach fryzjerskich i kosmetycznych podczas wykonywania wszelkich usług niezbędne jest czystość ubrania ochronnego, narzędzi oraz wszystkich przedmiotów, które mogą być wykorzystywane w czasie pracy.
Każdy pracownik zakładu kosmetycznego i fryzjerskiego powinien przestrzegać stosowania procedur higieniczno - dezynfekcyjnych w pomieszczeniach, dbać o czystość sprzętu oraz własnych rąk. Bardzo ważne jest zabezpieczenie pracowników i klientów w środki ochrony osobistej.
6.    Zapobieganie zakażeniom wirusem HIV.
Przełomowe znaczenie w badaniach nad HIV miało opracowanie w 1985r. testu na wykrywanie przeciwciał przeciwko antygenom wirusa HIV (test Elisa i tzw. test potwierdzenia - Western blot). Umożliwiło to masowe badania krwiodawców i osób z grup zwiększonego ryzyka.
Test Elisa jest bardzo czuły - wykrywa bardzo małą ilość przeciwciał anty - H IV., Ponieważ jednak zdarzają się wyniki fałszywie dodatnie zawsze używa się testu Western blot do potwierdzenia wyników dodatnich.
Należy jednak pamiętać, że istnieje okres serologicznie niemy, (tzw. "okienko serologiczne", "cisza immunologiczna"), trwający na ogół 6 do 12 tygodni. W okresie tym u osoby zakażonej HIV (i zakaźnej) wynik testu na przeciwciała wypadnie negatywnie.
Jak wykonuje się test na obecność przeciwciał HIV?
W celu wykonania testu pielęgniarka lub laborantka pobiera niewielką ilość krwi z ramienia. Nie możesz zarazić się przy tym HIV, bowiem każdorazowo stosuje się nową igłę, która natomiast po użyciu zostaje zniszczona. Cały zabieg trwa około jednej minuty, po czym pobrana krew przekazana jest do specjalnego laboratorium. Na wyniki trzeba czekać od dwóch do trzech tygodni, w zależności od miejsca, gdzie wykonany został test. Jeśli dwa testy Elisa dają wynik dodatni, należy przeprowadzić inny test - Western Blot na tej samej próbce krwi. Jeśli i ten test daje wynik dodatni, to oznacza to, że zaraziłeś się HIV i twój organizm zaczął wytwarzać przeciwciała.
Czy zdarzają się błędne wyniki testów?
Może się zdarzyć, że test Elisa da wynik pozytywny, choć w rzeczywistości wcale nie jesteś zarażony HIV. Jest jednak niezwykle mało prawdopodobne, aby test Western Blot dał również błędny wynik dodatni.
Może się zdarzyć, że otrzymasz fałszywy wynik negatywny, czyli że test da wynik negatywny, choć w rzeczywistości jesteś zarażony HIV. Może się tak zdarzyć wówczas, gdy test został wykonany zbyt wcześnie po tym jak się zaraziłeś, ponieważ organizm potrzebuje czasami nawet pół roku, aby wyprodukować tak dużo przeciwciał HIV, by można je było wykryć. Na dokładkę wykonujący test mógł przecież popełnić błąd. Jeśli zatem prowadzisz ryzykowny tryb życia i miewasz często okazję, aby zarazić się H IV, lub, jeśli uprawiałeś seks bez zabezpieczenia z kimś, kto prowadzi taki tryb życia, powinieneś powtórzyć test.
Nie możesz uprawiać seksu bez zabezpieczenia w sobotę wieczór i poddać się badaniom w poniedziałek rano. Po tak krótkim czasie nie można jeszcze wykryć przeciwciał HIV., Aby mieć pewność, co do wyników badań, musisz poddać się testom nie wcześniej niż trzy do sześciu miesięcy od ostatniej okazji, kiedy mogłeś się zarazić. W ciągu tego okresu musisz albo zrezygnować z seksu, albo uprawiać go wyłącznie w sposób bezpieczny.
Czy mogą poddać się testom tak, aby nikt o tym nie wiedział?
Zależy to od tego, gdzie mieszkasz. Jeśli zdecydujesz się na badania, zrób sobie test anonimowy. Wtedy twoje nazwisko albo nie jest w ogóle zapisywane, albo nikt inny nie może się dowiedzieć, jaki jest wynik twego testu.
Czy ktoś może zmusić cię do poddania się testowi na obecność przeciwciał H IV?
W Polsce nie ma takiej możliwości prawnej.
Po tym jak zaraziłeś się HIV, wirus może żyć w twoim organizmie
przez 10 lat albo i dłużej, nie powodując żadnych widocznych objawów. W tym czasie wyglądasz i czujesz się jak każdy zdrowy człowiek, ale możesz zarazić wirusem innych ludzi, czyli możesz złapać wirusa nie wiedząc nawet o tym. Możesz bezwiednie zarażać innych.
W rzeczywistości większość ludzi zarażonych HIV nic o tym nie wie. Patrząc na kogoś nie możesz stwierdzić, czy jest on nosicielem HIV lub czy cierpi na AIDS. Tego nie potrafią nawet lekarze. Nawet, jeśli test wykaże obecność przeciwciał HIV, nie znaczy to, że masz AIDS. Tylko lekarz może to stwierdzić, i to dopiero po wykonaniu niezbędnych badań laboratoryjnych.
7.    Terapia, leczenie.
Jeśli masz dodatni wynik testu na obecność przeciwciał HIV, nie wpadaj od razu w panikę. Możesz zrobić bardzo dużo, aby mieć jak największą szansę na wiele lat szczęśliwego życia. Co roku pojawiają się nowe, obiecujące środki, poprawia się opieka nad chorymi i widać postęp w pracach nad znalezieniem skutecznej kuracji? Działają liczni ludzie i organizacje, których jedynym celem jest niesienie pomocy osobom zarażonym HIV. Im wcześniej przekonasz się, że zaraziłeś się HIV, tym lepiej.
Wprawdzie nie ma żadnego lekarstwa na AIDS, ale możesz brać leki, które pomogą ci zwalczyć występujące objawy, opóźnią pojawienie się innych i pomogą ci żyć dłużej i lepiej. Lekarz wybierze najwłaściwszy moment, w którym powinieneś rozpocząć daną terapię, oraz przepisze ci środki zapobiegające pewnym chorobom, na które możesz zachorować, gdy system immunologiczny twojego organizmu został zniszczony przez HIV. Lekarz również doradzi ci, skąd zdobyć pieniądze na lekarstwa.
Ludzie zarażeni HIV biorą różne rodzaje lekarstw. Jeden typ to środki antywirusowe, zwane tak, dlatego, że zwalczają wirusy. Działanie AlT polega na powstrzymaniu procesu rozmnażania wirusa. Istnieją jeszcze inne środki antywirusowe; niektóre już otrzymały licencję, inne
wciąż poddawane są badaniom. Niektóre nowe leki są dostępne tylko w badaniach klinicznych, to znaczy w szpitalach, w których badana jest skuteczność nowego lekarstwa. Osoba chora powinna dołączyć do grupy chorych udzielających sobie wzajemnej pomocy i dowiedzieć się, jak leczą się inni.
Uczeni nieustannie opracowują coraz to nowe lekarstwa na HIV. Leki te można stosować oddzielnie lub w odpowiednich kombinacjach. Właśnie, dlatego ludzie, którzy mają powody do obaw, że zarazili się HIV, powinni poddać się testom. Im wcześniej dowiesz się, że masz HIV, tym wcześniej możesz rozpocząć kurację i tym dłużej będziesz żył.
Skonsultuj się z organizacją do walki z AIDS. Tam powiedzą ci, jak możesz nawiązać kontakt z grupami wzajemnej pomocy chorych i poradzą ci, gdzie masz szukać pomocy medycznej.
 
W leczeniu osób zakażonych HIV dąży się do osiągnięcia kilku podstawowych celów:
1. Prewencji infekcji oportunistycznych (tj. takich, które korzystając z okazji upośledzenia immunologicznego atakują ustrój). Polega to na stosowaniu leków stosunkowo niedrogich, zabezpieczających przed rozwojem np. pneumocystodozy, toksoplazmozy, gruźlicy.
2. Leczeniu infekcji oportunistycznych i chorób nowotworowych. Większość chorób znamionujących AIDS można dość skutecznie leczyć. Jednak leczenie to trzeba ( czasem) wielokrotnie powtarzać, w miarę postępu niszczenia układu odpornościowego staje się ono nieskuteczne.
3.Bezpośrednie niszczenie wirusa HIV. Aktualnie dostępnych jest na rynku wielu krajów szereg leków (8 - 10), które niszczą wirusa na różnych etapach jego namnażania się w organizmie. Ustalono, że od pewnego momentu zakażenia, gdy ilość wirusa jest bardzo duża, a liczba komórek odpornościowych spada wskazane jest, by osoby zakażone były leczone przynajmniej dwoma lekami przeciwwirusowymi.
Istnieją wstępne wyniki badań klinicznych, w trakcie, których w wyniku stosowania zestawów trzech leków niszczących HIV uzyskano bardzo znaczne zmniejszenie ilości krążącego we krwi wirusa, aż do poziomu niewykrywalności. Jednak droga do zupełnego wykorzenienia wirusa z organizmu jest jeszcze daleka.
4.0dtworzenie układu immunologicznego ustroju wydaje się być ważnym uzupełnieniem terapii zakażenia. Na razie różne zastosowane metody nie okazały się być skuteczne (różnego typu hormony grasice, przeszczepy szpiku kostnego, transfuzję limfy).
AIDS jest ciężką, śmiertelną chorobą. Ci, którzy na tę chorobę zapadli, poddawani są intensywnemu leczeniu w warunkach najlepszych z punktu widzenia fachowości i możliwości. Zmobilizowano ogromny potencjał naukowy i wielkie środki finansowe na badania nad metodami leczenia AIDS. W Stanach Zjednoczonych z samej tylko Publicznej Służby Zdrowia, nie licząc innych źródeł i fundacji przeznaczono na ten cel w 1985r. 300 milionów dolarów. Dotychczas (połowa 1986r.) nie ma skutecznej metody leczenia AIDS. Nie znamy leku, który by mógł zlikwidować przyczynę choroby, to znaczy zniszczyć wirusa i zahamować proces degradacji układu odpornościowego.
Walka z zakażeniami wirusowymi w ogóle jest trudna, lecz posiadamy już pewien zasób leków, które działają na niektóre wirusy i stosowane są z powodzeniem. Po wykryciu wirusa wywołującego AIDS i prawie natychmiastowym scharakteryzowaniu jego właściwości wydawało się, że można wytworzyć szczepionkę przeciw wirusowi.
Szczepionka zapobiegałaby nowym zakażeniom. Szczepionki dotąd nie ma. Problem okazał się znacznie trudniejszy, niż początkowo przypuszczano. Główną przeszkodą w wytworzeniu szczepionki jest ogromna zmienność wirusa.